صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۵۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید خط باطل بر سواد شهر از سودا کشید صدگل بیخار دارد در قفار هر زخم خار پای زد بر دولت خود هر که خار از پا کشید نیست از خونابه نوشان هیچ کس جز من بجا ساغر یک بزم میباید مرا تنها کشید میشود در دیدهها شیرینتر از آب گهر هر که چندی همچو عنبر تلخی دریا کشید طالع ما کرد یاری، ورنه آهوی حرم بر امید آن کمند زلف گردنها کشید میکند در سایه افکندن کنون استادگی سرو بالایی که از آغوش من بالا کشید سر بلندان زور غفلت را ز سر وامی کنند دور اول پنبه را از گوش خود مینا کشید تنگ ظرفی در خرابات مغان غماز نیست از لب پیمانه نتوان حرف مجلس واکشید راستی زنهار چشم از مردم دنیا مدار از عصا در خانه خود دست نابینا کشید گوشهای از وسعت مشرب اگر افتد به دست در همین جا میتوان در صحن جنت واکشید میپرد از شوق میچشم امیدش همچنان از خرابات مغان هر چند صائب پا کشید