صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۴۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ذوق حیرانی به داد چشم خونپالا رسید سینه خم امن شد از جوش، تا صهبا رسید رفته بود از رفتن گل شورش ما کم شود نوبهار خط به فریاد جنون ما رسید از ملامت شد جنون نارسای ما تمام شد میپرزور هر سنگی به این مینا رسید صحبت ما دردمندان کیمیای صحت است مایه درمان شود هرکس به درد ما رسید گوی شهرت میتوان بردن ز میدان بیطرف مفت زد مجنون که پیش از ما به این صحرا رسید گرچه شبنم بود از افتادگان این چمن از سحرخیزی به خورشید جهان پیما رسید بیکسان صائب نمیباشند بیفریادرس کوه قاف آخر به داد وحشت عنقا رسید