صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۰۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زودتر دل جمع گردد چون پریشان میشود چون شود سی پاره قرآن ختم آسان میشود زخمی تیغ تو شادیمرگ گردد از نشاط آنچنان کز خنده زخم گل نمایان میشود مصحف ناطق شد از خط صفحه رخسار یار مور گویا در کف دست سلیمان میشود سروها چون سبزه خوابیده میآید به چشم در خیابانی که قد او خرامان میشود آب و رنگ چهره او را اگر قسمت کنند بیسخن گلگونه چندین گلستان میشود میشود در لقمه اول ز جان خویش سیر بر سر خوان لئیمان هر که مهمان میشود کفر را زنار من شیرازه جمعیت است گر نباشم من دوصد بتخانه ویران میشود از ضعیفان میشود پشت زبردستان قوی شعله آتش ز خار و خس به سامان میشود آه گاه از دل زداید زنگ و گه زنگ آورد ابر گاه از باد جمع و گه پریشان میشود از ستون هر چند میگردد عمارت پایدار خانه دولت خراب از چوب دربان میشود میرود از یاد مردم هر که شد قدش دو تا قامت خم گشته صائب طاق نسیان میشود