صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟ چون مه کنعان عزیزی در سفر داریم ما تا غبار خط او را در نظر داریم ما منت روی زمین بر چشمتر داریم ما فکر ما هر روز گردد یک سر و گردن بلند تا نهال قد او را در نظر داریم ما خار دامن میشود رنگ سبک پرواز را چون ازان مژگان گیرا چشم برداریم ما؟ لاله زاری میشود عالم، اگر بیرون دهیم داغهایی کز تو پنهان در جگر داریم ما میکند ما را ز روی تلخ دریا بینیاز قطره آبی که در دل چون گهر داریم ما نیست جود ساقی تردست، موقوف سؤال چون سبو دست طلب در زیر سر داریم ما همت ما میزند پر در فضای لامکان بیضه افلاک را در زیر پر داریم ما عالم آسوده را دریای پرشورش کند از دل بیتاب خود گر دست برداریم ما بر لب خاموش ما انگشت گستاخی مزن تیغها پوشیده در زیر سپر داریم ما موج دریا گر چه تردست است در حل حباب در گشاد عقدهها دست دگر داریم ما نیست آسان ترک میصائب خمارآلود را از لب میگون او چون چشم برداریم ما؟