صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۸۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آن لب رنگین سخن بیخواست گویا میشود غنچه چون افتاد بازیگوش خود وا میشود حسن بالادست را مشاطهای در کار نیست چشمهای شوخ بیتعلیم گویا میشود کوهکن در بیستون چون تیشه سر بالا نکرد کار چون شیرین فتد خودکار فرما میشود نیست از ما راه چندان تا جهان اتحاد شست چون گرد ره از خود سیل دریا میشود روز بازار زرقلب است شبهای سیاه بیشتر دلهای غافل خرج دنیا میشود در جوانی حرص دنیا از دل خود دور کن ورنه از قد دو تا این غم دو بالا میشود مهر خاموشی نمیگردد حجاب راز عشق بوی گل در زیر چندین پرده رسوا میشود میکشد قامت به آن نسبت نوای بلبلان شاخ گل در بوستان چندان که رعنا میشود میتواند عشرت روی زمین در پرده کرد هر که را داغ از درون چون لاله پیدا میشود برنمی دارد نظر صائب ز پشت پای خود هر که چون نرگس درین گلزار بینا میشود