صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۶۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون صنوبر بادپیما گر سراپا دل شود میوه مقصود هیهات است ازو حاصل شود میگدازد غیرت همچشم صاحب درد را آب گردم چون به دریا قطرهای واصل شود دار نتواند سر منصور را در بر گرفت شاخ زندان میشود بر میوه چون کامل شود حسن عالمگیر لیلی چون براندازد نقاب دامن صحرا به مجنون دامن محمل شود درشمار نقطه سهوست در دیوان حشر خون گستاخی که داغ دامن قاتل شود هر که بردارد سر از نخوت ز پای اهل فقر خاک چون شد کاسه در یوزه سایل شود همچو چشم بد بلایی نیست حسن و عشق را در میان بلبل و گل شبنمی حایل شود خوش عنانی لازم دیوانگی افتاده است بید مجنون از نسیمی هر طرف مایل شود پرده وحدت مقام نغمه منصور نیست بیمحل چون مرغ بر آهنگ زد بسمل شود سیل دریا دیده هرگز برنمی گردد به جوی نیست ممکن هر که مجنون شد دگر عاقل شود میزند صائب به چوب دار حدش روزگار از میمنصور هر کس مست و لایعقل شود