صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در جهان بینیاز خاک سیم و زر شود آبرو را چون کنی گردآوری گوهر شود جان روشن از گداز جسم میبالد به خود میزند ناخن به دلها ماه چون لاغر شود شکر میسازد شکایت را دل خرسند ما سبزه زنگار در شمشیر ما جوهر شود حسن لیلی در بیابان گر چنین شور افکند دامن صحرا به مجنون دامن محشر شود خط آزادی است سرو و بید را بیحاصلی سنگ میبارد به هر نخلی که بارآور شود تا چه گلها بشکفد از خار در پیراهنش دردمندی را که گل در پیرهن اخگر شود بلبل ما در حریم بیضه سیر آهنگ بود عشق در گهواره چون عیسی سخن گستر شود بیوجودی آدمی را میکند صاحب وجود فرد هستی از خط باطل نکو محضر شود چون هوا مغلوب شد تخت سلیمان میشود بادبان چون غوطه در دریا زند لشگر شود منتهای ناامیدی اول امیدهاست دست و پا از کار چون افتاد بال و پر شود از دهان پاک میگردد سخن کامل عیار قطره چون افتاد در دست صدف گوهر شود نیست اهل حال را صائب زبان قیل و قال بر نمیآید نفس از نی چو پرشکر شود