صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ناامیدی بردهد اشکی که میباریم ما رزق قانون میشود تخمی که میکاریم ما هر که پا کج میگذارد ما دل خود میخوریم شیشه ناموس عالم در بغل داریم ما در شکار شوخ چشمان دست و پا گم میکنیم ورنه آهو را به دام خویش میآریم ما در کف عشقیم عاجز، ورنه در میدان رزم شیر مردان را به مژگان جبهه میخاریم ما نیست صائب قسمت کوتاه بینان هوس آنچه از چشم سیاهش در نظر داریم ما