صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۵۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل ز بیبرگی جگردارانه در خون میرود تیغ از عریان تنی مردانه در خون میرود گردبادش جلوه فواره خون میکند در بیابانی که این دیوانه در خون میرود میشود اسباب راحت مایه آزار من خوابم از رنگینی افسانه در خون میرود طالع خوش قسمتی دارم که در بزم بهشت گر به کوثر میزنم پیمانه در خون میرود میکند دیوانه در سنگ ملامت سیر گل در بر و آغوش گل، فرزانه در خون میرود میشود شیرین به امید گهر دریای تلخ جان به ذوق صحبت جانانه در خون میرود بس که زلف اوست از دلهای خونین مایه دار باد در خون مینشیند، شانه در خون میرود از رعونت میشود خون هواجویان هدر شاخ گل از جلوه مستانه در خون میرود همچو داغ لاله مادر خون حصاری گشتهایم هر که میآید به این ویرانه در خون میرود میکند از سایه آن جامه گلگون احتراز گرچه از جرأت دل دیوانه در خون میرود تازه میگردد چو داغ لاله صائب داغ من هر که را بینم جگردارانه در خون میرود