صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۴۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
صورت شیرین اگر از لوح خارا میرود از دل سنگین ما نقش تمنا میرود میدود مجنون به زور عشق بر گرد جهان آب دارد قوت از سرچشمه هر جا میرود برنمی آید غرور حسن با تمکین عشق یوسف از کنعان به سودای زلیخا میرود عمر چون سیل و عدم دریا و ما خاروخسیم در رکاب سیل، خار و خس به دریا میرود مرگ را آلودگی کرده است بر ما ناگوار نقره بیغش در آتش بیمحابا میرود از خیال بازگشت گلستان آسوده است شبنمی کز جلوه خورشید از جا میرود نیست صحبت را اثر در طینت آهن دلان تیزی سوزن کی از قرب مسیحا میرود؟ در طریق عشق خار از پا کشیدن مشکل است ریشه در دل میکند خاری که در پا میرود در قیامت هم نمییابد حریم سینه را از خرام او دل هرکس که ازجا میرود شرم مجنون شوخی از چشم غزالان برده است بینگهبان محمل لیلی به صحرا میرود میرود داغ کلف صائب اگر از روی ماه فکر خال و خط او هم از دل ما میرود