صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۳۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اهل دل را خواب تلخ مرگ بیداری بود شب زشکر خواب ما را خط بیزاری بود سنگ راهی نیست چون تعجیل در راه طلب ریگ دایم در سفر از نرم رفتاری بود بیشعوران را نسازد بیخبر رطل گران مست گردیدن زصهبا فرع هشیاری بود ما عبث در عشق دندان بر جگر میافشریم بخیه بیکارست زخم تیغ چون کاری بود در صدف گوهر زسنگینی گردیده است کف به روی دست دریا از سبکباری بود میتوان پوشید چشم از هر چه میآید به چشم آنچه نتوان چشم ازان پوشید بیداری بود سختی ایام را صائب گوارا کن به صبر چاره این راه ناهموار همواری بود