صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۳۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شب که سرو قامت او شمع این کاشانه بود تا سحر گه بر گریزان پر پروانه بود صاحب خرمن نگشتم تا نیفتادم ز پا مور من تا دست و پایی داشت قحط دانه بود طره موجم، نوآموز کشاکش نیستم عمرها از اره پشت نهنگم شانه بود روزی آتش شود نخلی که دست آموز کرد سنگ طفلان را که رزق مردم دیوانه بود! شیوه عاجزکشی از خسروان زیبنده نیست بیتکلف، حیله پرویز نامردانه بود قامت او در نمیآید به آغوش کسی ورنه هر تیری که دیدم با کمان همخانه بود کوه را چون ناقه لیلی بیابانگرد ساخت ناله گرمی که در زنجیر این دیوانه بود بیتو رضوانم به سیر گلشن فردوس برد طره حوران به چشمم دود ماتمخانه بود نسبت کیفیت آن چشم با آهو خطاست در تماشاگاه او آیینهها میخانه بود نیست تقصیری اگر زنار ما نگسسته ماند دست ما در زیر سنگ سبحه صددانه بود شمع ایمن راه در ویرانهام صائب نداشت شب که مهتاب خیالش فرش این غمخانه بود