صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۲۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بود تلخی میمحو در گلبانگ نوشانوش بود نرگس مخمور خون عقل در پیمانه داشت جلوه مستانه سیلاب متاع هوش بود گرچه دامن میکشید از سایه خود سرو او باغ بر گل تنگ از خمیازه آغوش بود بر نمیآمد صدا از هیچ کس غیر از سپند شمع مجلس با زبان آتشین خاموش بود تیره بختی همچو داغ لاله در خون میتپید از فروغ میدر و دیوار اطلس پوش بود در قفس تیغ زبان ما برآمد از نیام شعله آواز ما در گلستان خس پوش بود گلشن از خاموشی ما پرده تصویر شد خون گل از شعله آواز ما در جوش بود هیچ کس را صائب از اهل سخن روزی نشد آنچه از اسباب عشرت قسمت ما دوش بود