صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با طلب مطلوب را همخانه مییابیم ما نور شمع از جبهه پروانه مییابیم ما در غریبی، آشنا از آشنا هرگز نیافت لذتی کز معنی بیگانه مییابیم ما میتوان از نقطهای دریافت صد طومار حرف تار و پود دام را از دانه مییابیم ما موشکافان را نمیگردد صف مژگان حجاب پیچ و تاب زلف را از شانه مییابیم ما مرغ زیرک درنمی یابد ز دام زیر خاک این خطر کز سبحه صد دانه مییابیم ما از بلند و پست عالم آنچه میآید به چشم چون صف مژگان به یک دندانه مییابیم ما از گشاد سینه میبخشد خبر روی گشاد وسعت میخانه از پیمانه مییابیم ما چشم حق بین را نگردد کثرت از وحدت حجاب نه صدف را گوهر یکدانه مییابیم ما دام در صید دل ما بیگناه افتاده است این گره در کار خود از دانه مییابیم ما روی گردآلود خاک از سیلی طوفان نیافت این صفا کز گریه مستانه مییابیم ما صائب از ما کنج عزلت را به زر نتوان خرید عشرت روی زمین در خانه مییابیم ما سالکان صائب نمییابند از پیران خویش آنچه از بازیچه طفلانه مییابیم ما