صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۱۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا خیال آن بهشتی رو مرا منظور بود پردههای چشم حیرانم نقاب حور بود در کدوی من میوحدت به کام دل رسید خام بود این باده تا در کاسه منصور بود بیتأمل مهر خاموشی زلب برداشتم شهد راشان دگر در خانه زنبور بود این زمان در قبضه قارون بود روی زمین رفت آن عهدی که قارون در زمین مستور بود آبروی فقر را میداشتم دایم عزیز کاسه در یوزه من کاسه فغفور بود داد ما را چون نمیدادی توای بیدادگر شکوه ما را شنیدن از مروت دور بود سرد شد از رفتن فرهاد دست و دل مرا پنجه من قوتی گر داشت از هم زور بود از کشاکش یک زمان آسودهام نگذاشت چرخ فرش دایم چون کمان در خانه من زور بود (… ن) دارد کنون از خودنمایی تکیه گاه آن سری کز بیخودیها در کنار حور بود از کمال خود ندیدیم بهره جز عین الکمال هاله ماه تمام من زچشم شور بود کرد صائب تلخی زهر فنا شیرین به خود هر که از خوان جهان قانع به تلخ و شور بود