صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۱۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ای خط بیرحم ازان عارض دمیدن زود بود آن گل نشکفته را نادیده چیدن زود بود کشت امید مرا میداشت شرمش تازه رو خون لعل آبدارش را مکیدن زود بود زلف مشکین بود از دیوان رحمت آیتی بر سر او بیتأمل خط کشیدن زود بود دست بیداد سیه مستان بلند افتاده است ورنه آن سیب زنخدان را مکیدن زود بود چشم او را فرصت نظاره میبایست داد نرگس این باغ را در خواب چیدن زود بود داشت تسخیر هزاران ملک دل را در نظر چشم او را زهر ناکامی چشیدن زود بود با دل صدپاره عشاق چندین کار داشت شوخی مژگان او را آرمیدن زود بود بر گلستانی که از صد گل یکی نشکفته است چون خزان افسون بیرحمی دمیدن زود بود از سر رغبت به حرف دادخواهان میرسید حلقه انصاف در گوشش کشیدن زود بود بر سر آن غمزه خونخوار در عین غرور چون بلای آسمان غافل رسیدن زود بود در زمین سینهها تخم محبت میفشاند خال او را در پناه خط خزیدن زود بود خط ظالم برد از حد دل سیاهی را برون ورنه صائب از دل وحشی رمیدن زود بود