صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیزبان جمعی که از حیرت چو ماهی میشوند محرم دریای اسرار الهی میشوند چون سر فکرت به جیب و پای در دامن کشند بینیاز از تاج و تخت پادشاهی میشوند از پریدن باز میدارند چشم حرص را چهرههایی کز قناعت زرد و کاهی میشوند چیست دنیا تا کند آزاد مردان را اسیر؟ این نهنگان کی زبون دام ماهی میشوند؟ همچو شمع آنان که دارند از دل روشن نصیب زود آب از خجلت زرین کلاهی میشوند ظلمت از هستی است، ورنه رهنوردان عدم شمع جان خاموش میسازند و راهی میشوند صائب آن جمعی که پاس خویش دارند از گناه مبتلا آخر به عجب بیگناهی میشوند