صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۹۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنند ساده لوح آنان که میخواهند تسخیرش کنند چون شرر از سنگ آسان است بیرون آمدن وای بر آن کس که از حیرت زمین گیرش کنند غافلی از حال دل، ترسم که این ویرانه را دیگران بیصاحب انگارند و تعمیرش کنند بال اقبال هما را بهر دور انداختن گر به دست اهل دل افتد پر تیرش کنند نعمت الوان عالم را کند خون در جگر هر فقیری کز قناعت چشم و دل سیرش کنند رحم کن بر خود، زبان شکوه ما را ببند میشود معزول هر عامل که تقریرش کنند خط آزادی بود مشق جنون در ملک عشق هر که عاقل میشود اینجا به زنجیرش کنند کشتگان را ز خط تسلیم سر پیچیدن است گر نگاه کج زبیتابی به شمشیرش کنند کودکی کز جود بیبهره است در مهد زمین خون خود را میخورد طفلی چو هم شیرش کنند این جواب آن غزل صائب که میگوید ملک بال جبریل ار به دست افتد پرتیرش کنند