صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۸۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با کمند زلف، خوبان بر صف دل میزنند آه ازین دزدان که ره را با سلاسل میزنند رهروان کعبه دل بیمروت نیستند کاروان را میکنند آگاه و غافل میزنند نقش حق چون موج آب زندگانی در نظر ساده لوحان بر دل خود نقش باطل میزنند مینهند آنان که دندان خموشی بر جگر بخیه آسودگی بر رخنه دل میزنند از تنور لاله طوفان خزان سر میکشد عندلیبان رخنه دیوار را گل میزنند غنچه خسبانی که سر در جیب فکرت بردهاند باده گلرنگ را در پرده دل میزنند صائب آن جمعی که زخم زندگانی خوردهاند بیتأمل سینه بر شمشیر قاتل میزنند