صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۷۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که خار آرزو در دیده دل بشکند بیتردد پای در دامان منزل بشکند از هجوم آرزو جای نفس در سینه نیست سخت میترسم که آخر شهپر دل بشکند با دوصد بند گران عالم زما پرشور شد آه اگر زور جنون ما سلاسل بشکند از مروت نیست حرف سخت با عاشق زدن سنگدل آن کس که بال مرغ بسمل بشکند هر که بیش از ظرف میبخشد به ارباب سؤال کاسه در یوزه را بر فرق سایل بشکند دست مجنون از حجاب عشق بر دل نقش بست شوخی لیلی مگر دامان محمل بشکند سنگ گردد شیشه چون راجع به اصل خویش شد دل زعصیان سخت چون گردید مشکل بشکند خویش را بشکن، که برگردد به دریا زودتر موج را بر یکدگر چندان که ساحل بشکند به که از سر گیرد احرام حریم کعبه را راهرو را زیر پا گر خار غافل بشکند تشنه دریا به هر موجی تسلی کی شود؟ کی خمار من به آب تیغ قاتل بشکند؟ تار و پود موج این دریا بهم پیوسته است میزند بر هم جهان را هر که یک دل بشکند نیست در طالع دل بیحاصل ما را قبول کیست صائب گوشه این فرد باطل بشکند