صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۳۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گرنه دل را زلف مشکینش نگهداری کند کیست این بیمار را یک شب پرستاری کند؟ حسن را از دیده بد، شرم میدارد نگاه مهر تابان را همان پرتو سپرداری کند میتراود بوسه زان لبهای نو خط بیطلب میوه چون شد پخته، ممکن نیست خودداری کند چون هدف در پیش ابروی تو اندازد سپر ماه نو صد سال اگر مشق کمانداری کند ایمنی خواهی، سبک کن کشتی خود را که کف پنجه با دریای خونخوار از سبکباری کند نیست پروا سیل بیزنهار را از کوچه بند آستین چون گریه ما را عنانداری کند؟ جان کند در تن زآب خضر خون مرده را چشم پر خون آنچه از شب صرف بیداری کند سرگرانی با فرودستان زنقص گوهرست گوهر غلطان میسر نیست خودداری کند میتواند ساخت از دست سلیمان پایتخت مور ما صائب اگر بخت سخن یاری کند