صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۳۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کی گره باز از دل من باده گلگون کند؟ نی مگر دست نوازش ز آستین بیرون کند خارخاری هر که را در دل بود چون گردباد ریشه هیهات است محکم در دل هامون کند چشم پوشیدن زدنیا بر خسیسان مشکل است نیست ممکن کاسه خود را گدا وارون کند سالها میبایدش زد غوطه در دریای خون هر سبکدستی که خار از پای ما بیرون کند گردد از چین جبین حرص طمعکاران زیاد پیچ و تاب تشنه را موج سراب افزون کند کو تهی دست درازش را بود در آستین هر که میخواهد به احسان خلق را ممنون کند نیست ممکن تشنه را سیراب سازد آب تلخ تا خط ظالم چها با آن لب میگون کند میدهد روزی به ارباب قناعت بیطلب آن که خاک بسته لب را طعمه از قارون کند گوشه گیرانند ایمن از غبار حادثات آب گوهر را کجا سیلاب دیگرگون کند؟ میکند در خانه گلگشت خیابان بهشت هر که صائب میتواند مصرعی موزون کند