صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در نظر واکردنی گردید طی پرواز ما چون شرر در نقطه انجام بود آغاز ما آنچنان کز برگ گردد نکهت گل بیشتر میشود بیپردهتر از پرده پوشی راز ما از نظر بستن ز دنیا شد دل ما کامیاب صید خود را بازیافت در پوشیده چشمی باز ما گر چه شد دست فلک از گوشمال ما کبود میتراود نغمه خارج همان از ساز ما گر چه ما را هست در ظاهر پر و بالی چو تیر هست در دست کمان سر رشته پرواز ما ما میان معنی نازک به دست آوردهایم بهله در دل داغها دارد ز دست انداز ما تیغ کوه قاف پیش ما سپر انداخته است کیست عنقا تا تواند گشت هم پرواز ما؟ گوش تا گوش زمین ز آوازه ما پر شده است گر چه از آهستگی نشنیده کس آواز ما گوش خلق افتاده سنگین، ورنه گلها میکنند خرده خود را سپند شعله آواز ما میگدازد پرتو خورشید تابان، دیده را دست کوته دارای روشنگر از پرداز ما هر دلی کز بیضه فولاد سنگینتر بود سینه کبک است پیش چنگل شهباز ما دیگران از باده انگور اگر سرخوش شوند هست صائب معنی رنگین، میشیراز ما