صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که بال و پر چو سرو از همت والا کند سیر با استادگی در عالم بالا کند از دل پرخون بود در گریه چشم من دلیر دخل دریا ابر را در خرج بیپروا کند کار چون افتاد شیرین، کارفرما میشود تیشه فرهاد ممکن نیست سر بالا کند درفشاندن گر کند تقصیر از دون همتی است هر که احسان همچو ابر از کیسه دریا کند منع دلهای دونیم از ناله کردن مشکل است شق زبان خامه لب بسته را گویا کند میکند یاد گرانجانان سبک چون برگ کاه قاف اگر گاهی گرانی بر دل عنقا کند میتواند کرد بر گردن فرازان سروری هر که در هنگام ریزش خنده چون مینا کند نیست عیب خویش دیدن کار هر نادیدهای سرمه توفیق تا چشم که را بینا کند این دم گرمی که من از چرب نرمی دیدهام نخل مومین میتواند ریشه در خارا کند شهر زندان میشود صائب به چشم وحشتم گردبادی چون نفس را راست در صحرا کند