صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۰۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شانه چون بر زلف خود آن عنبرین مو میزند در بیابان داغهای لاله را بو میزند در تپیدنهای دل عاشق ندارد اختیار بال و پر در شیشه دل آن پریرو میزند همچو مژگان هر که را دل میدهد آن چشم مست بیمحابا سینه بر شمشیر ابرو میزند سرو را در حلقه آغوش دارد گرچه تنگ نعل وارون همچنان قمری زکوکو میزند عاشقان پنهان نمیسازند داغ عشق را هر که از فرماندهان شد مهر بر رو میزند از نزول آیه رحمت بود در پیچ و تاب هر که زیر تیغ جانان چین بر ابرو میزند از نظر بازان نگردد حسن اگر صائب تمام گرد مجنون حلقه از بهر چه آهو میزند؟