صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۹۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزند چون شود لبریز جام، از وی صدا چون سرزند از مزار ما حجاب آلودگان معصیت سرو موزون در لباس بید مجنون سرزند صلح میباید به روی تازه از حاصل کند مصرعی چون سرو از هر کس که موزون سرزند میتوان تا در ته یک پیرهن با گنج بود از ضمیر خاک هیهات است قارون سرزند سبزه میآید به دشواری برون از زیر سنگ از لب لعل تو حیرانم که خط چون سرزند چون شراب پشت دار افزون شود کیفیتش خط مشکین چون از آن لبهای میگون سرزند بر کبودی میزند چون رنگ آتش صاف شد ورنه خط زودست ازان رخسار گلگون سرزند حسن خواهد مهربان شد بر سیه روزان خویش چون ازان رخسار صائب خط شبگون سرزند