صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
لالهها از پرتو رخسار او گلگون شدند سروها از نسبت بالای او موزون شدند خنده بر خمیازه صبح قیامت میزنند میپرستانی که محو آن لب میگون شدند خرده بینانی که در دامان دل آویختند چون سویدا مرکز پرگار نه گردون شدند سیر چشمانی که بوی آدمیت داشتند قانع از جنت به آن رخسار گندم گون شدند خاکساران در هوای نیستی چون گردباد جلوهای کردند و آخر محو در هامون شدند در بهار حشر چون برگ خزان باشند زرد چهرههایی کز شراب بیغمی گلگون شدند نظم عالم شد حجاب دیده حق بین خلق یکقلم از خوبی خط غافل از مضمون شدند زرپرستانی که تن دادند زیر بار حرص از گرانی زنده زیر خاک چون قارون شدند حکمت اندوزان عالم از خرابات جهان قانع از مسکن به یک خم همچون افلاطون شدند در فضای لامکان اکنون سراسر میروند بیقرارانی که سنگ شیشه گردون شدند رتبه دیوانگی را نسبتی با عقل نیست آهوان خوش گردن از نظاره مجنون شدند از ره سیلاب صائب رخت خود برداشتند رهنوردانی که از قید خودی بیرون شدند