صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۸۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گوشه گیرانی که رو در خلوت دل کردهاند رشته جان را خلاص از مهره گل کردهاند اهل دنیا در نظر بازی به اسباب جهان حلقهای هر لحظه افزون بر سلاسل کردهاند کارافزایان که دنبال تکلف رفتهاند زندگی و مرگ را بر خویش مشکل کردهاند بر رخ بیپرده مقصود، کوته دیدگان پردهها افزون زدامان وسایل کردهاند مد احسان میشمارند این گروه تنگ چشم چین ابرویی اگر در کار سایل کردهاند از ورق گردانی افلاک فارغ گشتهاند خرده بینانی که سیر نقطه دل کردهاند دوربینانی که نبض ره به دست آوردهاند خار را از پای خود بیرون به منزل کردهاند گوشه گیرانی که دل را از هوس نزدودهاند خلوت خود را زفکر پوچ، محفل کردهاند از پی روپوش، واصل گشتگان همچون جرس نالههای خونچکان در پای محمل کردهاند لنگر تسلیم از دست تو بیرون رفته است ورنه از موج خطر بسیار ساحل کردهاند کشتگان عشق اگر دستی برون آوردهاند خونبهای خویش در دامان قاتل کردهاند در بهار بیخزان حشر، با صدشاخ و برگ سبز خواهد گشت هر تخمی که در گل کردهاند چشم میپوشند صائب از تماشای بهشت رهنوردانی که سیر عالم دل کردهاند