صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از ملامتگر نیندیشد دل افگار ما شور محشر خنده کبکی است در کهسار ما از نسیم نوبهاران مغزها آشفته شد گل نکرد آشفتگی از گوشه دستار ما شیوه ما سخت جانان نیست اظهار ملال لالهها بیداغ میرویند از کهسار ما ما به خون خود دهان تیشه شیرین میکنیم تلخ ننشیند عبث معشوق شیرین کار ما غنچههای سر به مهر گلستان راز را نامه واکرده داند دیده بیدار ما جبهه میخارد به ناخن شیر خواب آلود را آن که کاوش میکند با سینه افگار ما مغز دینداری است آن کفری که ما خوش کردهایم سبحه را در دل سراسر میرود زنار ما گر چه از خاکیم، در جنبش گرانجان نیستیم برگ کاهی میشود بال و پر دیوار ما در شکست ناخن خود دست بر میآورد آن که میخواهد که بگشاید گره از کار ما کو میتلخی که تا بویش نهد پا در رکاب چون کف دریا پریشان رو شود دستار ما هیچ ره صائب به حق نزدیکتر از درد نیست از طبیبان میکند پرهیز ازان بیمار ما