صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۶۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آبها آیینه سرو خرامان تواند بادها مشاطه زلف پریشان تواند رعدها آوازه احسان عالمگیر تو ابرها چتر پریزاد سلیمان تواند شاخ گلها دست گلچین بهارستان تو غنچهها از زله بندان سر خوان تواند سروها از طوق قمری سربسر گردیده چشم دست بر دل محو شمشاد خرامان تواند قدسیان پروانه شمع جهان افروز تو آسمانها طوطیان شکرستان تواند شب نشینان عاشق افسانههای زلف تو صبح خیزان واله چاک گریبان تواند سبزپوشان فلک چون سرو با این سرکشی سبزه خوابیده طرف گلستان تواند نافههای مشک کز سودا بیابانی شدند از هواخواهان زلف عنبر افشان تواند بینیازانی که بر فردوس دست افشاندهاند در هوای چیدن سیب زنخدان تواند از گداز عشق، دلهایی که نازک گشتهاند پرده فانوس شمع پاکدامان تواند سینههایی کز خس و خار علایق پاک شد شاهراه جلوه سرو خرامان تواند آتشین رویان که میبردند از دلها قرار چون سپند امروز یکسر پایکوبان تواند چون صدف جمعی که گوهر میفشاندند از دهن حلقه در گوش لب لعل سخندان تواند خوش خرامانی که زیر پا نکردندی نگاه همچو نقش پا سراسر محو جولان تواند مغزهایی کز پریشانی به خود پیچیدهاند گردباد دامن پاک بیابان تواند صائب افکار تو دل را زنده میسازد به عشق زین سبب صاحبدلان جویای دیوان تواند