صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نه همین از حرف دردآلود من خون میچکد کز نگاه حسرتم بیش از سخن خون میچکد لاله زاری میشود گر بگذرد بر شوره زار بس که از دامان آن پیمان شکن خون میچکد تا که از داغ غریبی غوطه در خون زد، که باز همچو زخم تازه از صبح وطن خون میچکد گر یمن را نیست دل خون زان عقیق آبدار از چه از هر پاره سنگی در یمن خون میچکد؟ بلبل یکرنگ را گر در جگر خاری خلد شاهدان باغ را از پیرهن خون میچکد زینهار اندیشه چیدن به خاطر مگذران کز نگاه تند ازان سیب ذقن خون میچکد هر کجا بیپرده گردد روی آتشناک او جای اشک از چشم شمع انجمن خون میچکد تا کدامین سنگدل امروز میآید به باغ کز فغان عندلیبان چمن خون میچکد میشود فواره خون خامه صائب در کفم بس که از گفتار دردآلود من خون میچکد