صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۳۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشد زال را سیمرغ میباید به زیر پر کشد از نسیم پیرهن میبایدش آغوش ساخت هر که خواهد سرو سیمین ترا دربرکشد جز در دل نیست راهی کعبه مقصود را پا به دولت میزند هر کس که پا زین درکشد بر ضعیفان جور کردن، جور بر خود کردن است رشته آخر انتقام کاهش از گوهر کشد نظم عالم دامنی میخواهد از گل پاکتر باده میگردد گران چون محتسب ساغر کشد حسن عالمسوز را از خط سپندی لازم است آتش بیدود بر رخ نیل خاکستر کشد هر نفس بر مردم آگاه صبح محشرست اهل غفلت را به دیوان شورش محشر کشد جان نادان بر ندارد دست از دامان جسم خجلت از بیرون کشیدن تیغ بیجوهر کشد دل چو خون گردید نتوانش نهان در سینه داشت جوش این میچون صراحی گردن از خم برکشد نوبهار برق جولان لاله را صائب نداد آنقدر فرصت که یک پیمانه را بر سر کشد