صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۳۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از تماشایی صفای روی جانان کم نشد عالمی گل چید و برگی زین گلستان کم نشد گرچه ذرات جهان را چشم بینش آب داد قطرهای از چشمه خورشید تابان کم نشد کاسه اهل کرم خاکی نمیگردد ز جود ماه نو شد بدر و نور مهر تابان کم نشد لنگر بیتابی دریا نمیگردد گهر شورش اهل جنون از سنگ طفلان کم نشد کام ما را خنده پنهان او شیرین نکرد ز آب گوهر تلخی دریای عمان کم نشد در همه روی زمین یک گردن بیطوق نیست حلقهای هر چند ازان زلف پریشان کم نشد عاشق از پاس ادب در وصل هجران میکشد حسرت طوطی زقرب شکرستان کم نشد این جواب آن غزل صائب که نصرت گفته است شد جهان پرشور و گردی زان نمکدان کم نشد