صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۳۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از وصال یار داغ حسرت من تازه شد همچو صبح از مهر تابان قسمتم خمیازه شد تا تو رفتی برگ عیش باغ بیشیرازه شد خنده گلهای بیغم سر بسر خمیازه شد دل پریشان گشت تا شد دور ازان موی میان میرود بر باد اوراقی که بیشیرازه شد دید تا طرف بناگوش و لب خندان تو صبح بر خورشید تابان تلخ چون خمیازه شد خاطری فارغ ز فکر نوبهاران داشتند داغ مرغان قفس از دیدن گل تازه شد میشود نام بزرگان از هنرمندان بلند بیستون از تیشه فرهاد پرآوازه شد ساحل دریای بیپایان به جز تسلیم نیست چاره حیرانی است حسنی را که بیاندازه شد داشت از دندان مرا شیرازه اوراق حیات ریخت تا دندان، کتاب عمر بیشیرازه شد گرچه عرفی پرده ساز سخن را تازه کرد این نوا از خامه صائب بلندآوازه شد