صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۲۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل پریشان از پریشان گردی نظاره شد از ورق گردانی آخر مصحفم سی پاره شد روزی سختی کشان از سنگ میآید برون کی غم روزی خورد مرغی که آتشخواره شد؟ میزند جوش میگلرنگ خون در پیکرم تا لب خونخوار آن شیرین پسر میخواره شد درد میگردد به مقدار پرستاران زیاد غم نمیگردد به گرد هر که بیغمخواره شد دستگیری از غریق امید نتوان داشتن هر که از اهل جهان شد چاره جو، بیچاره شد در حریم حسن چون آیینه محرم میشود هر که از سیمین بران قانع به یک نظاره شد در تماشاگاه او چون دیده قربانیان جمله ایام حیاتم صرف یک نظاره شد در جنون گر پوست پوشی کرد مجنون اختیار پوست از زور جنون بر پیکر من پاره شد در دل سنگین شیرین رخنه نتوانست کرد گرچه عاجز در کف فرهاد سنگ خار شد نفس را زخم زبان اندام نتوانست داد عاقبت سوهان من هموار ازین انگاره شد آتش سودای من از چوب گل بالا گرفت شوخی این طفل بیش از بستن گهواره شد آب زیرکاه را باشد خطر از سیل بیش از نگاه زیر چشمی کار من یکباره شد گر نگردد بر مراد ما فلک، آسودهایم زین فلاخن زود خواهد سنگ ما آواره شد چون کنم صائب نهان در سینه داغ عشق را؟ سینه صبح از شکوه مهر تابان پاره شد