صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۲۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جان به تنگ آمد زکلفت غمگساران را چه شد؟ دل به جان آمد ز وحشت دل شکاران را چه شد؟ زاهدان سنگدل بستند اگر کشتی به خشک همت دریا رکاب میگساران را چه شد؟ بر نمیآرند خاری همرهان از پای هم گردل سوزن ز آهن گشت، یاران را چه شد؟ دست گلها را اگر بسته است غفلت در نگار پنجه مشکل گشای نوبهاران را چه شد؟ عافیت در روزگار و روشنی در روز نیست کس نمیداند که روز و روزگاران را چه شد سردی از حد میبرد باد خزان با گلستان نالههای سینه گرم هزاران را چه شد؟ عمرها شد خاک از ته جرعهای لبتر نکرد همت بیاختیار باده خواران را چه شد؟ نیست گر آب مروت در نظر احباب را گریه مستانه ابر بهاران را چه شد؟ نه زدل مانده است در عالم اثر، نه زاهل دل یارب این آیینه و آیینه داران را چه شد؟ کاروانی را اگر دل میرود دنبال بار خاطر آسوده چابک سواران را چه شد؟ صحبت گردنکشان کرده است دل را سیم قلب کیمیای دلپذیر خاکساران را چه شد؟ بخت چون برگشت، بر گردند یاران سربسر تا به کی صائب خبرپرسی که یاران را چه شد؟