صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۲۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بس که دل افسرده زین دریای پرنیرنگ شد چون صدف هر قطره آبی که خوردم سنگ شد تا رهم در عالم بیمنتهای دل فتاد آسمان چون حلقه فتراک بر من تنگ شد بوریای فقر پیش مردم بالغ نظر از شکوه بینیازیهای من اورنگ شد داشت چون طوطی نهان در زنگ، خودبینی مرا چشم پوشیدم ز خود، آیینهام بیزنگ شد خاکیان را رحمت حق میکند پاک از گناه سیل با دریا به اندک فرصتی یکرنگ شد