صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد حلقههای زلف یکسر حلقه گرداب شد روی او در دور خط دلخوش کن احباب شد راه خود را پاک سازد خون چو مشک ناب شد من چه خاشاکم، که در بحر فلک ماه تمام ز اشتیاق ماهی سیمین او قلاب شد بر لطیفان صحبت گوهر گرانی میکند گوش گل را شبنم روشن گهر سیماب شد از بزرگان روی دل با خاکساران خوشنماست بحر با آن منزلت روشنگر سیلاب شد صبح پیری کرد خواب غفلت ما را گران بادبان بر کشتی ما پردههای خواب شد از توکل هر که پشت خویش بر دیوار داد بیسخن خاک مراد خلق چون محراب شد در همین جا سر برآورد از گریبان بهشت هر که را زخمی از آن شمشیر فتح الباب شد شانه از موج طراوت کشتی دریایی است بس که در زلف تو دلهای اسیران آب شد هیچ کس را دل به من از دوستان صائب نسوخت گرچه عمرم صرف در دلسوزی احباب شد