صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ما چون زمین شور از خود میتراود آب ما آبروی گوهر از گرد یتیمی میشویم بحر را سازد غبارآلود اگر سیلاب ما با کمال بیقراری دلنشین افتادهایم در کف آیینه لنگر میکند سیماب ما آه سرد ما جهانی را به شور آورده است میکند کار نمک در دیدهها مهتاب ما از دل چاکیم در دیر و حرم با آبروی کافر و مؤمن نمیپیچد سر از محراب ما بحر را وجد و سماع ما به شور آورده است آه از آن ساعت که از گردش فتد گرداب ما بحر را سرپنجه مرجان نیندازد ز جوش دست کوته دار زنهار از دل بیتاب ما استخوان در پیکر ما توتیا خواهد شدن گر چنین گردد گران صائب ز غفلت خواب ما