صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۸۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زخمی عشق تو چون رو در بیابان آورد لاله خونگرم خاکستر به دامان آورد آسمان سست پی مرد شکوه عشق نیست رخش میباید که رستم را به میدان آورد سخت میترسم که آخر نارساییهای شرم تشنهام بیرون از آن چاه زنخدان آورد بسر سر بالین من هر شب خیال زلف او دسته دسته سنبل خواب پریشان آورد بوی پیراهن غباری از دل ما بر نداشت جذبهای خواهم که یوسف را به کنعان آورد گریهها در پرده دارد عیشهای بیگمان خنده بیاختیار برق، باران آورد عشق شورانگیز پیش از آسمان آمد پدید میزبان اول نمکدان بر سر خوان آورد اینقدر گوهر زدریای معانی برکنار صائب از عشق سخن سنجان کاشان آورد