صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میشود دل مضطرب چون گریهام زور آورد ناخدا را شور دریا بر سر شور آورد چین زلف مشک بیزی کو، که از تحریک او زخم کافر نعمتم ایمان به ناسور آورد بیادب پروانهای دارم که جذب همتش موکشان صد شعله را از خلوت طور آورد در خم دام فراموشی به خود درماندهایم دانهای از بهر مرغ ما مگر مور آورد هر شرابی نیست صائب با دماغم سازگار عشق کو تا جرعهای از خون منصور آورد