صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۸۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد ریگ را چون سبحه، ذکر او به گفتار آورد جنبش ما ناتوانان است از اقبال عشق ذره را خورشید تابان بر سر کار آورد پرده پوشی میکند دریای جوشان را به کف آن که میخواهد مرا دربند دستار آورد از دل بیحاصلم هر جا حدیثی بگذرد بید مجنون سر به پیش انداختن بار آورد شد زبیکاری سیه عالم به چشم من، کجاست چشم پرکاری که ما را بر سر کار آورد مهر عالمتاب در هر جا دچار او شود با کمال شوخ چشمی رو به دیوار آورد هر نهالی را که آبش از گداچشمان بود شاخسارش برگ سبز سایلان بار آورد میتواند با تو در پیری هم آغوشم کند آن که چندین گل برون از پرده خار آورد چون ید بیضا فروغش نور میسوزد به چشم در نظر چون گوهر ما را خریدار آورد دفتر گل را دهد بلبل به باد از آه سرد فردی از دیوان اگر صائب به گلزار آورد