صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه را میکند بیتابی دل سنگسار آیینه را تا خط سبز تو آمد در کنار آیینه را میرود آب خضر در جویبار آیینه را بر شکستی تا ز روی ناز دامان نقاب آب شد دل از گداز انتظار آیینه را تا به حسن هرزه گرد او شود جایی دچار نیست چون آب روان یک جا قرار آیینه را میکند زنجیر جوهر پاره چون دیوانگان بس که دارد شوق رویت بیقرار آیینه را جوی خونی از رگ هر جوهرش وا کرده است با همه رویین تنی، مژگان یار آیینه را در تماشاگاه حسن دین و دل پرداز او آه میخیزد ز دل بیاختیار آیینه را عشق بیتاب است، ورنه طوطی گستاخ ما همچو موم سبز دارد در کنار آیینه را سینه صافان را ز چشم بد حصاری لازم است چشم زخم روست، پشت زرنگار آیینه را رفته رفته حسن پرکار ترا تسخیر کرد ساده لوحی عاقبت آمد به کار آیینه را دیده روشن ضمیران جلوه گاه عبرت است هیچ نقشی نیست در دل پایدار آیینه را در تماشای جمال خویش بیتاب است حسن میگذارد گل ز شبنم در کنار آیینه را بیتکلف بر سر بالینش آید آفتاب هر که سازد همچو شبنم بیغبار آیینه را اهل صورت از نزاکتهای معنی غافلند ره مده در خلوت خود زینهار آیینه را با دل نازک ملایم ساز خلق خویش را بیشتر از موم میباشد حصار آیینه را در نزاکت خانه دلها نفس را پاس دار تیره میسازد دم سردی هزار آیینه را چشم حیران مرا مژگان نمیپوشد به هم بخیه جوهر نمیآید به کار آیینه را خاطر روشندلان بسیار صائب نازک است میتوان کردن به آهی زنگبار آیینه را