صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۴۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جان مشتاقان زکوی دلستان چون بگذرد؟ کاروان شبنم از ریگ روان چون بگذرد؟ نقطهها طوطی شوند و حرفها تنگ شکر بر زبان خامه نام آن دهان چون بگذرد خار در راه نسیم بیادب نگذاشته است غیرت بلبل زخون باغبان چون بگذرد؟ پر زند تا روز محشر در فضای لامکان تیر آهم از ترنج آسمان چون بگذرد چون صدف تبخالهای هر گوشه لب وا کرده است از لب من گریه آتش عنان چون بگذرد؟ بگسل از کج بحث تا از صد کشاکش وارهی بر نشان یابد ظفر تیر از کمان چون بگذرد همرهان رفتند اما داغشان از دل نرفت آتشی بر جای ماند کاروان چون بگذرد چشم را با سرمه پیوندی است از روز ازل صائب از گلگشت سیر اصفهان چون بگذرد؟