صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۳۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عشق اول ناتوانان را به منزل میبرد خار و خس را زودتر دریا به ساحل میبرد نیست سامان تماشا صفحه ننوشته را چهره خوبان نوخط بیشتر دل میبرد بر هدف دستی ندارد تیر، بیزور کمان همت پیران جوانان را به منزل میبرد صبر اگر یک دم عنانداری کند پروانه را بیقراری شمع را بیرون ز محفل میبرد سبز از زهر ندامت میشود صائب پرش هر که چون طوطی سخن بیرون زمحفل میبرد