صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از بس مکدرست درین روزگار صبح از دل نمیکشد نفس بیغبار صبح رخسار نو خط تو خوش آمد به دیدهاش از شب کشید سرمه دنباله دار صبح باشد نظر به زنده دلان، شیرخوارهای هر چند آمده است به دنیا دو بار صبح جان میدهد نسیم خوشش اهل درد را دارد مگر نفس ز لب لعل یار صبح؟ از دفتر صباحت آن آفتاب روی یک فرد باطل است درین روزگار صبح از شرم هیچ جا نتواند سفید شد تا دیده است چاک گریبان یار صبح گردد در آفتاب پرستی دو تیغه باز بیند اگر به چهره آن گلعذار صبح مهر قبول بر ورقش آفتاب زد تا لوح ساده کرد ز نقش و نگار صبح خورشید بوسه بر قدم شبروان زند سر بر زند ز دیده شب زنده دار صبح سالک میان خوف و رجا سیر میکند مانده است در کشاکش لیل و نهار صبح بتوان به قصر شیرین از جوی شیر رفت باشد دلیل گمشدگان را به یار صبح زان کمترست عمر که گیرند ازو حساب بیهوده میکند نفس خود شمار صبح تخم زمین پاک، یکی میشود هزار از ابر دیده قطره چندی ببار صبح گلدسته بهشت برین، روی تازه است برگ شکوفهای است ازین شاخسار صبح هر شام، دور جام شکرخند از کسی است هر روز سر برآورد از یک کنار صبح از خط صفای عارض او شد یکی هزار در موسم بهار بود بیغبار صبح زنگار غم به باده روشن چه میکند؟ از خندهای برآورد از شب دمار صبح تر میکند به خون شفق نان آفتاب از راستی چه میکشد از روزگار صبح هر کس شبی به کوی خرابات زنده داشت دید از بیاض گردن مینا هزار صبح هر کار را حواله به وقتی نمودهاند شام است وقت ساغر و وقت شکار صبح تا این غزل ز خامه صائب علم کشید شد شیر مست خنده بیاختیار صبح