صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شمع چندانی که سوزد بال و پر پروانه را بیقراری میدهد بال دگر پروانه را گر نباشد شمع در مد نظر پروانه را خانه روشن میکند سوز جگر پروانه را حسن سنگین دل کجا، دلسوزی عاشق کجا شمع میراند به آب از چشمتر پروانه را میشود بر شمع باد صبح آب زندگی گر شود دست حمایت بال و پر پروانه را گرد یار دیگران گشتن ز آزادی است دور ورنه میکردیم خونها در جگر پروانه را عشق سازد در نظرها حسن را صاحب شکوه ذوالفقار شمع باشد بال و پر پروانه را هر چه رنگ یار دارد، نور چشم عاشق است خوشترست از خرده جان هر شرر پروانه را نامه و قاصد نمیخواهند بیتابان شوق نیست مکتوبی به غیر از بال و پر پروانه را نیست بیپروای ما را فکر عاشق، ورنه شمع از فروغ چهره میگیرد به زر پروانه را دست و پا گم میکند شمع از نسیم صبحدم آه اگر آهی برآید از جگر پروانه را بیبلا گردان خطر دارد ز چشم شور، حسن وای بر شمعی که افکند از نظر پروانه را بیقراریهای دل افزود در ایام خط کرد شمع صبحگاهی گرمتر پروانه را بر تهی آغوشی خود آه حسرت میکشم هر کجا بینم کشد شمعی به بر پروانه را در قبای آل، عالمسوز میگردد جمال شمع در فانوس سوزد بیشتر پروانه را از مروت نیست با ما سرکشی، کز قرب شمع نیست آغوش وداعی بیشتر پروانه را در تلاش سوختن چندین چه میسوزد نفس؟ پرده بیگانگی گر نیست پر پروانه را شعله پا در رکاب شمع را آن رتبه نیست نعل در آتش بود جای دگر پروانه را دامن خورشید شبنم از سحرخیزی گرفت چون بود شب زنده داری بیاثر پروانه را؟ جرأت عاشق شود در روزگار خط زیاد ظلمت شب میکند صاحب جگر پروانه را میشود روشندلان را هر سیاهی خضر راه دود میگردد به آتش راهبر پروانه را جامه کعبه است دود آتش پرستان را به چشم سنبلستانی است شبها در نظر پروانه را پیش ازین پروانه میگردید اگر بر گرد شمع شمع میگردد کنون بر گردسر پروانه را گرد دل صائب نگردد سیر باغ جنتش آتشین رویی چو باشد در نظر پروانه را