صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۷۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ماییم و خیال دهن یار و دگر هیچ قانع شده با نقطه ز پرگار و دگر هیچ از هر سخن نازک و هر نکته باریک پیچیده به فکر کمر یار و دگر هیچ در عالم افسرده ز نیکان اثری نیست از لاله و گل مانده خس وخار و دگر هیچ دلبستگیی نیست به کام دو جهانم با من بگذارید غم یار و دگر هیچ از بیخودی افتاد به جنت دل افگار در خواب بود راحت بیمار و دگر هیچ افسانه شیرین جهان هوش فریب است خواب است ره آورد شب تار و دگر هیچ در کار جهان صرف مکن عمر به امید کافسوس بود حاصل این کار و دگر هیچ یک چشم گرانخواب بود دایره چرخ حرفی است بجا از دل بیدار و دگر هیچ از زاهد شیاد مجو مغز که این پوچ ریش است و همین جبه و دستار و دگر هیچ بیذکر، شود تار نفس رشته زنار محکم سر این رشته نگه دار و دگر هیچ دل باز چو شد، باز شود مشکل عالم یک عقده سخت است بر این تار و دگر هیچ از بنده دنیا نپذیرند عبادت بردار دل از عالم غدار و دگر هیچ صائب ز خوشیها که درین عالم فانی است ماییم و همین لذت دیدار و دگر هیچ