صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۷۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیشهادت زینهار از تیغ جانان سرمپیچ تا نگردی لعل از خورشید تابان سرمپیچ صد گل بیخار دارد در قفا هر زخم خار در طریق کعبه از خار مغیلان سرمپیچ گر به آب خضر میخواهی که در ظلمت رسی چون قلم تا ممکن است از خط فرمان سرمپیچ نیست از خواری به عزت پلهای نزدیکتر بنده تسلیم شو، از چاه و زندان سرمپیچ نقش یوسف بر مراد از سیلی اخوان نشست دست بر دل نه، ز سختیهای دوران سرمپیچ تا شوی در گردن افرازی نمایان چون هدف با لباس کاغذین از تیر باران سرمپیچ تا توانی در رکاب شهسواران قطره زد بیسر و پا شو چو گوی، از زخم چوگان سرمپیچ زین کمان حلاج تار و پود خود را پنبه کرد از خم دار فناای نابسامان سرمپیچ رشتهها همتاب چون شد، زود میگردد یکی ای دل آشفته زان زلف پریشان سرمپیچ در کمال حسن دارد خال بیش از زلف دخل از رضای مور زنهارای سلیمان سرمپیچ از ضعیفان میشود پشت زبردستان قوی گر چه داری صولت شیر از نیستان سرمپیچ نیل چشم زخم باشد حسن را خط امان از هجوم قمریای سرو خرامان سرمپیچ از سبکروحان چراغ حسن روشن میشود از نسیمای غنچه پاکیزه دامان سرمپیچ بر لب بام آفتابت از غبار خط رسید بیش ازینای شوخ چشم از خاکساران سرمپیچ تا توانی سر برآوردن در ایام خزان در بهارای شاخ گل از عندلیبان سرمپیچ شانهای زلف گرهگیر سخن را لازم است زینهار از ناخن دخل سخندان سرمپیچ پرده پوش پای خواب آلود، صائب دامن است با گرانجانی ز خاک تنگ میدان سرمپیچ