صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۲۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
داغ ما نیست به دلسوزی یاران محتاج نبود آتش خورشید به دامان محتاج نه ز نقص است اگر خال ندارد دهنش نیست آن کان ملاحت به نمکدان محتاج چشم بد دور ز رخسار عرقناک تو باد! که مرا کرد به صد دیده حیران محتاج حسن را شرم ز آفات نگه میدارد نبود چهره مریم به نگهبان محتاج نشود جمع به هم نعمت و دندان هرگز که صدف در دل دریاست به دندان محتاج سر خود گیر ز درگاه بهشتای رضوان که در اهل کرم نیست به دربان محتاج عجز آنجا که کند قدرت خود را ظاهر به مددکاری مورست سلیمان محتاج در دل ابر چه خون تلخی دریا که نکرد نشود هیچ کریمی به لئیمان محتاج! میتوان یافت که فهمیده نمیگوید حرف هر که باشد به سخن فهمی یاران محتاج دل دیوانه ما بیدف و نی در رقص است شور ما نیست به این سلسله چندان محتاج دیده سیر مدارید توقع ز جهان که سپهرست ز خورشید به یک نان محتاج صائب البته سخنگو طرفی میخواهد لب خاموش نباشد به سخندان محتاج